تست عملکرد یا آزمون کارایی ترمودینامیکی (هیدرولیکی) کمپرسورها یکی از اقداماتی است که کاربر از طریق آن، عملکرد مطمئن، ایمن و اقتصادی ماشین را بررسی کند.
آزمایش آیرودینامیکی کمپرسور سانتریفیوژ پس از اتمام مونتاژ انجام میشود. طبق استاندارد API 617 بایستی آزمایش آیرودینامیکی بر اساس الزامات ASME PTC 10 انجام شود.
برپایهی الزامات تست کمپرسور گریز از مرکز، بایستی داده برداری دستکم در 5نقطه شامل نقاط سرج و چوک انجام شود و هد آیزنتروپیک بر اساس جریان حجمی ترسیم شود. تست باید در سایر سرعتهای دورانی شفت تکرار شود و به همین ترتیب، نقاط سرج مشخص شود.
منحنی عملکرد آیرودینامیکیِ رسم شده باید مطابق دیتاشیت و رویههای کمپرسور مورد تایید قرار گیرد تا این اطمینان حاصل شود که هد آیزنتروپیک، نقاط سرج، راندمان و مصرف توان در دامنهی مورد پذیرش استاندارد قرار دارد.
تست و آنالیز ارتعاشات در کمپرسور سانتریفیوژ
استاندارد API 617 فقط به الزامات انجام تست و آنالیز ارتعاشات کمپرسور سانتریفیوژ در نزدیکی محل یاتاقانها در طی تست عملکرد و تست مکانیکی میپردازد. پروب ارتعاشات از نوع جابجایی (پروکسیمیتی) برای اندازهگیری ارتعاشات استفاده میشود و معمولاً تعداد 4 پروب به کار گرفته میشود که دو تای آن در محل یاتاقان سمت ورودی با محور X و Y و دو تا در محل یاتاقان خروجی با محور X و Y نصب میشود.
همچنین بخوانید: مختصری دربارهی اندازهگیری ارتعاشات در تجهیزات دوار
تست مکانیکی کمپرسور سانتریفیوژ
آزمون مکانیکی کمپرسور بعد از تست عملکرد آیرودینامیکی انجام میشود. در تست مکانیکی، عملکرد مکانیکی کمپرسور مورد
آزمایش قرار میگیرد. این تست بایستی برپایهی رویهی تست انجام شود.
رویهی تست کمپرسور گریز از مرکز یا دیتاشیت مصوب باید به عنوان معیارهای پذیرش استفاده شود. تست با حداقل سرعت دورانی، که تقریباً در 1000 دور بر دقیقه است، شروع میشود تا وجود هرگونه مسئله غیرطبیعی مشخص شود و سپس با گام 10٪ تا دور 100٪ سرعت بیشینه (MCS) افزایش داده میشود.
به عنوان مثال، اگر سرعت بیشینه روتور 12000 دور بر دقیقه باشد، در مرحله اول سرعت روتور به 1200 دور بر دقیقه رسانده میشود و سپس مدتی در این سرعت باقی میماند و بعد از آن به 2400 دور در دقیقه افزایش مییابد و این روند تا رسیدن به دور 12000 دور بر دقیقه ادامه مییابد.
